daily life

Er zijn van die leuke momenten die ik ook wel eens op Facebook zet, maar dan moeten ze ook op de blog voor de niet-Facebookers.
Zoals het bezoek aan de kapper, altijd iets bijzonders. Afspraak maken doen ze niet aan, wel grappig te zien hoe de buitenlanders (ik ook) altijd eerst netjes komen vragen of ze dan en dan geholpen kunnen worden. Dan wordt er altijd enthousiast bevestigend geantwoord maar ze schrijven vervolgens niets op dus het is altijd afwachten of je inderdaad meteen aan de beurt bent als je dan komt.
Voor het kleuren van mijn grijze haren worden altijd minimaal 2 maar soms 3 Thaien ingezet. Nu geeft dat verder geen probleem maar als ze het met z'n tweeën gaan föhnen kan je lachen. Ik zit altijd te lezen want een gesprek heeft daar toch geen zin, maar het was wel een keer schrikken toen de jongen aan de ene kant mijn haar op Thaise wijze helemaal strak had getrokken en het meisje aan de andere kant met prachtige krullen bezig was! Gelukkig steek ik het toch altijd op want het hier veel te warm voor los haar. Maar het is dus nu wel opletten geblazen!

Laatst zijn we met Phil en Annette in een Thais restaurantje hier in de buurt gaan eten. De Thaien komen voor het eten, niet voor de sfeer. In de stad maken ze er veel meer werk van (voor de toeristen) maar hier in de buurt wonen voornamelijk Thaien dus dat betekent: betonnen vloer, simpele tafeltjes met ongemakkelijke stoelen, plastic tafelkleedjes, plastic servies, TL-verlichting, loslopende honden en katten. We waren vroeg dus het was nog wat stil maar je gelooft het niet dat dit zo'n bekende en goed lopende tent is dat ze er zelfs vanuit Bangkok naar toe komen!

NB: de vrolijke nieuwjaarsversieringen (goed kijken!) hingen er nog!

Gelukkig stonden de gerechten op de menukaart (1 A4tje) ook in het Engels dus we konden aanwijzen wat we wilden hebben want Engels spreken ze nauwelijks. Maar we hadden een slimme bediende en hij verstond wel wat: ""wine? yes wine, hev yes! hev wine red wine wite, yes hev?" We gaan voor rood. Even later zien we die jongen naar de overkant van de weg rennen, naar het lokale supertje om met een fles rode wijn terug te komen! Dat heet op je wenken bediend worden :)!
Het eten was overigens super lekker en volgende keer nemen we zelf een fles wijn mee, dat is hier heel gebruikelijk in de restaurants, soms moet je wat kurkengeld betalen maar meestal brengen ze gewoon de glazen en vinden ze het alleen maar makkelijk want ze hebben vaak geen voorraad wijn.

Als tegenhanger hebben we laatst ook een luxe diner gehad bij de Vineyards waar ik al meer over geschreven heb. Aanleiding was de komst van de topchef van het Mandarin Oriental hotel die een avond zou koken. Wij hadden ons met 2 andere echtparen opgegeven en dat was echt heel bijzonder. Met 50 man aan een lange tafel, 5 exclusieve gerechten, onbeperkt meerdere soorten wijn, en life muziek erbij. Avondje genieten!

Hier staan we met Mieke en Wim, onze Nederlandse vrienden die hier ook permanent wonen en die ook elke zondag meedoen in ons golfgroepje.

En dan is het nu ook tijd voor yoga! Er is een leuk overdekt plaatsje gemaakt naast onze gym dus nu ga ik met de buurvrouwen een keer per week de lenigheid testen onder leiding van een Thaise leraar. Dat viel overigens erg tegen! Het was echt zweten geblazen en er valt nog veel te oefenen :))

golfimpressies

We golfen zo vaak dat het leuk is om daar wat over te vertellen want golfen is hier zo anders dan in Nederland. Het leuke van het spelen hier zijn natuurlijk de caddies, die zijn verplicht en het is ook een heerlijke luxe: ze trekken de kar met je tas, harken de bunkers aan, geven je putt-lijntje, reiken je drankje aan het soms zelfs willen ze graag de paraplu voor je ophouden...

Dit is overigens een foto van Peter die het zich graag liet aanleunen!















En dit zijn onze vaste caddies op Lake View: Tong en Pui. Het is een aanwinst en het kan slagen schelen met een vaste caddie die je spel kent en vooral ook de juiste lijntjes weet aan te geven. Want de greens zijn niet vergelijkbaar met Nederland, ze zijn supersnel en met heel veel (soms niet zichtbare) glooiingen. Een 4-putt is hier niet ongebruikelijk.

Dan zijn er vaak kleine kinderen die de meertjes of slootjes induiken om ballen op te vissen die ze vervolgens netjes schoon en op merk gesorteerd weer aan de golfers aanbieden. Geen geld overigens, je koopt een zak vrijwel nieuwe ballen voor 100 Bath (ca 2,50). De zwerfhonden die je overal ziet lopen dus ook op de baan, maar je hebt er geen last van.

Na elke 3 of 4 holes is er een huisje waar je wat te eten en drinken kunt kopen, en dat is ook nodig want het is in de hitte best zwaar golfen en je moet veel drinken. En dan is het heerlijk om ook even te kunnen uitrusten.

Dankzij een paar lessen, op een heel andere manier gegeven dan ik gewend was in Nederland,  is het golfniveau weer in opgaande lijn! 't Kost wel weer wat maar dan heb je ook wat!

(NB De oplettende golfende lezer ziet dat de bal er nog ligt maar die weet ook dat de oefenswings de mooiste zijn :))

Rob wint prijs na prijs, zonder lessen zoals altijd. Soms wint hij geld maar vaak ook vouchers voor de golfshops, dus elke week komt er wel weer wat bij aan tassen, paraplues, schoenen, en veel shirts! En inmiddels hcp 6.6!

Tja, de mannen doen het goed, Laila en ik hebben dit jaar helaas niet kunnen winnen van die bikkels!

Maar volgend jaar nemen we revanche!